wpfbcb3791_02.jpg

Ken je dat gevoel?

Je bent gaan winkelen, vele dure kleding gekocht.

Je zit in de auto en heel even denk je :

"Verdorie, ik ben een zak vergeten"

Maar het blijkt toch niet zo te zijn.

Die 2 seconden...

ken je dat verschrikkelijke gevoel...

Het is gelukkig niet echt.

Ken je dat gevoel?

Je wil betalen met je kaart, maar je kaart steekt op een andere plek.

Je vindt hem niet, en heel even denk je:

"Verdorie, ik ben mijn kaart kwijt!"

Maar het blijkt zo niet te zijn.

Die 2 seconden...

Ken je dat verschrikkelijke gevoel...

Het is gelukkig niet echt.

 

Die 2 seconden dat verschrikkelijke gevoel...

Wij kennen het ook...

Maar geen 2 seconden,

wel 24u op 24u

Iedere seconde,

Het gaat niet eens om een zak met dure kleding,

het gaat niet eens om onze betaalkaart,

Het gaat om onze kindjes,

Onze twee dochtertjes,

En het is wel echt,

Wij zijn hun kwijt...

Ons verlanglijstje...

 

 

Ik zou willen, dat mijn kinderen niet gestorven waren. Ik zou willen dat ik hun terughad.

 

Ik zou willen, dat je niet zo bang zou zijn om de naam van mijn kinderen uit te spreken. Elysa en Elena zijn belangrijk voor mij. Het is belangrijk voor me, te horen dat ze ook voor jou belangrijk waren.

 

Als ik huil of emotioneel word als je over hun spreekt, dan zou ik willen dat je weet dat het niet is omdat jij me hebt pijngedaan. De dood van mijn kinderen is de oorzaak van mijn tranen. Jij hebt over mijn kinderen gesproken en daardoor heb je mij de kans gegeven mijn verdriet te delen. Dank je wel!

 

Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kind te zijn, dus zou ik willen dat je me niet uit de weg gaat, ik heb je nu meer dan ooit nodig.

 

Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is; maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is. Het zou kunnen, dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen, maar ik zou willen, dat je me over mijn kinderen laat praten. Het is nog steeds elke dag mijn favoriete onderwerp!

 

Ik weet, dat je veel aan me denkt; Ik weet, dat de dood van mijn kinderen je verdriet doet. Ik zou willen dat je me die dingen zou laten weten door een sms-je, een kaartje of een brief te sturen, een arm om me heen te slaan.

 

Ik zou willen, dat je niet verwacht dat mijn verdriet na 6 maanden of 1 jaar over is. Deze eerste maanden, dit eerste jaar voor ons, is zwaar voor mij, maar ik zou willen dat je kon begrijpen dat mijn verdriet nooit over zal gaan. Ik zal verdriet hebben over de dood van mijn meisjes tot de dag dat ik zelf zal sterven.

 

Ik werk erg hard om te herstellen, maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen. Ik zal mijn meisjes altijd missen en ik zal altijd rouwen om hun dood.

 

Ik zou willen, dat je niet van me verwacht "er niet aan te denken" of om "gelukkig" te zijn. Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek.

 

Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen, dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn. Ik moet door het verdriet heen.

 

Ik zou willen, dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is. Ik weet dat het vervelend voor je is om bij me te zijn als ik me beroerd voel. Wees aub geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou...

 

Als ik zeg, "Het gaat goed", dan zou ik willen dat je begrijpt, dat ik me niet elke dag goed voel en dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven!

 

Ik zou willen, dat je weet, dat alle reacties van verdriet die ik heb, normaal zijn. Depressie, kwaadheid, hulpeloosheid, overstelpend verdriet, je kunt het allemaal verwachten. Dus vergeef me aub als ik rustig en teruggetrokken ben of prikkelbaar en humeurig.

 

Je advies "om van dag tot dag te leven" is een uitstekend advies. Alleen op het ogenblik is een dag me zelfs te veel. Ik zou willen, dat je kon begrijpen, dat het al heel wat is, als ik "van uur tot uur" probeer te leven.

 

Vergeef het me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling. Soms wordt me alles teveel en moet ik gewoon alleen zijn. Als ik wegloop zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden, zodat ik even alleen kan zijn.

 

Ik zou willen, dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert. Toen Elysa en Elena stierven, stierf er telkens een groot deel van mij met hun. Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen mijn meisjes stierven en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

 

Ik zou willen dat je begrijpt, dat we het heel moeilijk hebben met zwangerschappen, geboortes en kleine baby’s. Maar ik zou ook willen dat je begrijpt dat we niet vergeten willen worden!

 

Ik zou heel graag willen, dat je me zou kunnen begrijpen. Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt: ons verlies en ons verdriet, onze stilte en onze tranen, onze leegte en onze pijn.

 

Maar ik hoop dagelijks, dat je het nooit zal begrijpen!

 

 

wp6e669c2f_02.jpg
wp0a47ab4a_02.jpg
wpd431ec59_02.jpg
wpc285f380_02.jpg
wpb53a234b_02.jpg
wpc357f10b_02.jpg
wp3af701ec_02.jpg
wp4795131c_02.jpg
wp64283598_02.jpg
wp4ebf7248_02.jpg

Startpagina

 

Wie zijn wij?

 

Engeltje Elysa*

 

Engeltje Elena*

 

Bengel Siebe

 

4de kindje onderweg!

 

Ons (toekomstig) huis

 

Familie en Vrienden

 

Ons verlanglijstje

 

Vandaag...

 

Fotopagina

 

Links

 

Contact