wpf68393a5_02.jpg

Hier volgt het hele verhaal, onze 2de zwangerschap ... Ook weer jammer genoeg geen mooi einde.

Ons 2de kindje en 2de dochtertje heet Elena. Zij werd levensloos geboren op 3 mei 2006. Haar meter is Sarah (zus Pascale) en peter is Kurt (schoonbroer). Jammer genoeg konden ook zij niet genieten van het meter - en peterschap. Er kwam wéér veel te vroeg een einde aan de zwangerschap.

 

Hieronder kunnen jullie wel het hele verhaal van de zwangerschap lezen, hoe het begon en eindigde.

 

13-12-2005

Eerste consultatie in Genk. Hartje klopte!!! Wat waren we gelukkig toen we dat zagen. We hebben volgens de gyneacoloog alvast een goede start gemaakt!!! We starten wel met bloedverdunners, dit preventief.

Net na Kerstmis even bloed laten trekken...

 

27-12-2005

Consultatie bij de vroedvrouw die ons een woordje uitleg gaf over de gang van zaken in Genk. Bloed laten trekken en nu wachten op de resultaten. Die krijgen we op onze volgende consultatie bij de gyneacoloog.

 

 

8-03-2006

Hier zijn we weer. 20 weken ver. Ik (Pascale) voel de baby regelmatiger en vaker bewegen in de buik. Zalig gevoel! En ik hoop dat ik dit ook heel snel kan delen met Davy. Want hij is er met veel ongeduld op aan het wachten. De "plopjes" (stampjes) zijn nog net te zacht om met je hand langs de buitenkant van de buik te voelen. Dolgelukkig teruggekomen van de gyneacoloog. Alles was weeral prima. Soms lijkt het net een sprookje!!

Alles werd nagekeken.

Het hoofdje : de hersenhelften, het hersenvocht werd gemeten. In orde!

Het aangezicht : neusje, mondje met bovenlip, onderlip, gesloten verhemelte (is belangrijk, wordt nagekeken of er bijvoorbeeld geen gespleten verhemelte is). De twee oogkassen hebben we ook duidelijk gezien. Alles in orde! Baby stribbelde even tegen toen dokter zijn mond wou nakijken, draaide zich gewoon met gezichtje naar de andere kant!!!

Dan over naar het lichaam : twee armen, 10 vingers, ruggenmerg volledig, rug was ook volledig toe (belangrijk voor Spina Bifida). Twee beentjes, 10 teentjes!

Ook weer volledig in orde!

Dan werd er ook inwendig gekeken : grootte van het hart, de nieren, de blaas, de maag,... Maar ook hier weer alles dik in orde! Met de bloeddruk was ook nog alles ok. Ik mag nu een lijstje gaan bijhouden en alle dagen zelf mijn bloeddruk controleren. Het was nog niet nodig om met nieuwe medicatie (bloeddrukverlagers) te starten. Vandaag werd er wel nog eens bloed getrokken. Resultaat hiervan volgende consultatie.

We zitten nu in de helft van de zwangerschap en alles gaat heel goed. We zijn allebei ontzettend blij met deze evolutie! We blijven hopen dat alles nu zo verder gaat. Voor ons breekt nu wel een iets moeilijkere periode aan : volgende week is het al 1 jaar geleden dat Elysa* ter wereld kwam. Er gaat geen dag voorbij dat we niet aan haar denken. We komen ook weer steeds dichter bij die beruchte 26 weken. En natuurlijk hopen we dat we nooit meer in zo’n situatie als met Elysa* terechtkomen. Ze zal ons eerste kindje blijven en hopen dat ze vanuit de hemel, op haar wolkje stiekem een oogje in het zeil houdt op haar nieuwe broertje of zusje!

Maar ook deze moeilijke tijd moeten we door...

 

 

 

3-02-2006

We zijn vandaag 15 weken en een paar dagen zwanger!

Vandaag hadden we consultatie bij de gyneacoloog. Er werd besproken hoe we ons voelde, welke kwaaltjes, de evolutie,... Er werd geen echo genomen, maar we hebben wel naar de hartslag kunnen luisteren. De baby was erg actief! Hij of zij schopte een paar keer toen de dokter de hartslag zocht. De baby was goed gegroeid en de buik wordt ook dikker! Maar we kunnen weer met een gerust hart verder en op naar volgende week. Dan hebben we een echo!!

We kijken er weer naar uit!!

 

10-02-2006

16 weken zwanger! Vandaag hebben we weer een echo gehad van ons baby’tje. Alles erop en eraan. Volgens de gyneacoloog heeft de baby de juiste gemiddelde maten!! Op de echo stak de baby juist zijn handje omhoog en leek het alsof het wuifde! Grappig! De tien tenen, de tien vingers, twee handjes, twee voetjes, alles is er al. Nu mag het goed beginnen te groeien en op twintig weken doen we opnieuw een echo. Dan iets uitgebreider, om te kijken of de inwendige organen ook hun werk doen. We houden jullie op de hoogte!!

13-01-2006

Consultatie bij de gyneacoloog...

Het zag er prima uit, het hartje dat mooi klopte, twee armpjes, twee beentjes, alles ok. We zijn nu 12 weken ver en zijn dolgelukkig dat het tot nu toe allemaal prima uitziet!!!!

 

22-03-2006

Ook vandaag hadden we weer een echo. We keken hier enorm naar uit. Helaas was het niet allemaal positief wat we te horen kregen. Maar het is ook weer niet rampzalig.

Mijn urine werd gecontroleerd en er waren sporen van eiwit (geen grote hoeveelheid, een klein beetje) te bespeuren. Dit kon ook wijzen op sporen van vaginaal vocht in de urine, maar het kon ook wijzen op de beginselen van een zwangerschapsvergiftiging. Dr. Gyselaers is dan eerst begonnen met de echo. Deze was uitstekend, baby groeit goed volgens de normen, het vruchtwater,... alles prima. Omdat er die sporen van eiwit in mijn urine zaten, heeft hij een bijkomend onderzoek gedaan. Een echo van mijn nieren. Hierbij werden de bloedvaten gecontroleerd. Op de linkernier was alles ok. Maar de rechternier vertoonde enige afwijking (welke afwijking kan ik jullie niet vertellen, dat weten we ook niet). Doordat deze nier een kleine afwijking vertoont, wist de dokter ons te vertellen dat er een kans bestaat dat de zwangerschapsvergiftiging zich zal herhalen. MAAR (en dit is het goede nieuws!) niet in de nabije toekomst. Dit wil zeggen dat het meer naar het einde van de zwangerschap zich kan herhalen. Maandag moet ik 24u mijn urine verzamelen, dinsdag binnenbrengen en bloed laten trekken. Woensdag bellen voor de resultaten. Hij gaat het nu wel heel erg strikt volgen, maar we moeten in ons achterhoofd houden dat de zwangerschapsvergiftiging zich kan herhalen.

We zijn toch wel geschrokken van dit nieuws, net omdat alles zo goed leek te gaan en ik me ook nog steeds goed voel. Rusten is de boodschap, en alert zijn op eventuele symptomen. We moeten toch maar proberen te blijven genieten van de zwangerschap en blijven hopen dat we zo ver mogelijk geraken.

We houden jullie in ieder geval op de hoogte!

 

29-03-2006

Gisteren ben ik dan heel braaf met mijn verzameling naar het ziekenhuis gegaan. Daar hebben ze dan ook nog bloed getrokken en dat was het. Ik moet zeggen dat het toch allemaal heel spannend was. Vanmorgen dan gebeld. De zenuwen gierden gewoon door ons heen!

 

Maar, we hebben goed nieuws. De resultaten van de onderzoeken waren heel goed!! Mijn urine bleek volledig normaal en mijn bloed ook.

Dit voelde gewoon geweldig! We zijn allebei (denk zelfs alle vier, baby en Elysa duimen ook mee!) ontzettend gelukkig met dit nieuws. We moesten ons nu zeker niet ongerust maken en kijken nu uit naar de volgende echo op 13 april!!

 

Aan iedereen ook bedankt voor de woordjes van steun tijdens de moeilijkere periode die we beleefden rond Elysa’s geboorte - en overlijden.

Groetjes en tot 13 april!!!

13-04-2006

 

We gaan vooruit. Vandaag weer op controle, 25 weken en 1 dag. En niks dan goed nieuws! Géén eiwitten in de urine. Bloeddruk die mooi laag blijft, voldoende vruchtwater. Baby die mooi groeit en héél actief is. Het gewicht van de baby werd nu geschat op 900g. De juiste lengte hebben we niet, maar het zou geen kleine baby zijn. We zijn dus in de wolken met dit nieuws. De volgende afspraak is op 2 mei. Nu moeten we eind april nog eens een keertje 24u urine bijhouden (kwestie van alles goed te controleren en er zeker op tijd bij te zijn als dat nodig is) en dan wordt ook de suikertest gedaan. (controle op zwangerschapsdiabetes)

25-04-2006

Vandaag moet ik opnieuw (preventief) mijn urine 24u bijhouden.

 

26-04-2006

Vandaag urine binnenbrengen en een bloedname. Zowel voor de functies van mijn lever als testen op zwangerschapsdiabetes.

Volgende week dinsdag, (2-5-06) hebben we opnieuw een controle op staan.

Vandaag zijn we 27 weken ver.

02-05-06

Op deze dag viel ons een heel zwaar verdict. We hadden opnieuw een echo. Eerst werden mijn bloeduitslagen en urine besproken. Deze zagen er heel goed uit. Er was geen teken te bespeuren dat er een zwangerschapsvergiftiging in aantocht was. Dus dat was het goede nieuws. De gyneacoloog begon toen met de echo. En toen kwam het. Er was gewoon geen hartslag meer van de baby. Dit wou zeggen dat ons kleine meisje ons reeds verlaten had en gestorven was in de baarmoeder. Het was voor ons een hele harde klap. Twee keer op rij onze grootste wens verliezen.

Op woensdag 3 mei zijn we opgenomen in het ziekenhuis en hebben ze ons meisje ter wereld gebracht via keizersnede. Ze werd geboren op 3 mei 2006 om 11u15. Ze was 38 cm groot en woog 1.100 kg. We hebben haar de naam Elena gegeven. Op woensdag 10 mei wordt Elena begraven in intieme familiekring.

 

We hebben nu heel wat tijd nodig om ook dit tweede verlies te verwerken. Er werden een heel aantal testen gedaan en met de resultaten die er nu zijn (nog niet alle resultaten zijn binnen) wijst alles in de richting van brute pech. Er worden jaarlijks ongeveer 5 op 1000 baby’s geboren die reeds in de baarmoeder sterven en waar nog geen oorzaak voor gevonden is.

 

Maar het komt heel hard aan, dat wij nu nog maar eens zoveel pech hebben.

We danken jullie reeds voor jullie steun. Voorlopig zullen we ons nog wat terugtrekken en ons de nodige rust gunnen om dit te verwerken. We hopen dat jullie dit allemaal begrijpen.

Ons tweede engeltje, Elena

23-06-2006

 

Het zijn moeilijke dagen. Sommige dagen lijken weken, maar sommige dagen gaan ook goed.

Toch merken we allebei dat we uitkijken naar volgende week vrijdag. Dan kunnen we op gesprek gaan bij de gyneacoloog. Deze zal ons dan hopelijk toch een antwoord kunnen geven op een aantal vragen.

We weten dat we misschien zullen terugkeren van het gesprek met een antwoord als : pech. Een tweede keer pech, een tweede droom aan diggelen. Maar toch hopen we dat we op nog zoveel andere vragen die we hebben wel een antwoord zullen krijgen.

Elke dag blijft een opgave. Elke dag iets zoeken om onze gedachten toch een beetje te verzetten. Elke dag worden we geconfronteerd met ons verdriet, met een groot gemis. Hoe vaak gaat er niet door ons hoofd : " Nu hadden we nog zwanger moeten zijn, nu had ze nog in mijn buik moeten zitten" Maar helaas, het is niet zo en we kunnen de tijd niet terugkeren.

Ook voor ons is het zoeken naar hoe we dit het beste doorkomen. We willen het echt niet opgeven, we willen blijven vechten. We zijn enorm blij dat we elkaar hebben, maar ook onze familie die er onvoorwaardelijk is voor ons. Bedankt! We weten niet altijd wat zeggen of doen, maar we doen ons best. Het verwerkingsproces is volop in gang. De eerste schok zijn we voorbij. Stilaan wordt het hevige verdriet en de hevige emoties vervangen door het verdriet een plaats te geven in ons hart, in ons leven. Dat lukt ons nog niet elke dag, maar dat hoeft ook nog niet.

Hoe dan ook , we missen nu niet alleen Elysa heel erg, maar ook Elena missen we. Hun niet kunnen zien lachen, huilen, of eender wat, doet ons pijn. Hoe zou Elysa er nu al uitzien? Welke kleur ogen hebben ze? Elysa heeft heel even, op haar laatste levensdag haar oogje geopend, Elena heeft haar ogen nooit geopend.

Ze leken zo erg op elkaar, het waren echt twee mooie zusjes. De enige troost, maar dat is dan ook de enige, die we kunnen vinden, is dat ze bij elkaar zijn. Dat ze daarboven met hun twee zijn, en niet alleen...

Mijn hart is zwaar

zwaar van tranen

in gemis om hen

die er niet meer zijn.

                     Wordt het ooit minder,

                     die momenten van gemis?

                      Wordt het ooit lichter

                      dat zware hart van mij?

                                                Komt er ooit een tijd

                                                dat gemis vervangen wordt

                                                door alleen de glimlach van herinneringen?

                                                De pijn van gemis vervaagd.

                                                                      Komt er ooit een moment

                                                                      dat een woord, een geur, een toon

                                                                      niet opnieuw je hart openscheurt

                                                                      in verdriet opnieuw beleefd?

                                                                                                    Ik zal blijven hopen

                                                                                                    op dat moment van zon

                                                                                                    waarin alleen een glimlach

                                                                                                    mijn hart in liefde verlicht.

 

Elena haar handje, zo mooi, zo volmaakt.

wp0d712029.jpg
wpf76b9179.gif

30-06-2006          DE RESULTATEN VAN DE ONDERZOEKEN!

 

Ja, het is dan voor ons toch eindelijk 30 juni geworden. Het wachten op deze dag duurde voor ons lang. We zaten met vele vragen en wisten niet of we er zelfs een antwoord op konden krijgen. We hadden als laatsten een afspraak bij dr. Gyselaers, dit had hij ook zelf gevraagd zodat we het gesprek rustig en zonder tijdslimiet konden laten verlopen.

Wat is er nu allemaal gezegd? Het is een hele boterham. We hopen dat we niks vergeten, morgen zullen er misschien nog dingen invallen die we nu vergeten te noteren, maar dan worden ze zeker bijgevuld.

Allereerst : over welke onderzoeken spreken we hier? Er zijn in het ziekenhuis een aantal bloednames gebeurd, zowel bij Davy als bij mij, er werd een vruchtwaterpunctie genomen en een autopsie is gebeurd bij Elena*. Ook de placenta en de navelstreng werden microscopisch onderzocht.

We waren heel erg tevreden dat de gyneacoloog begon met de mededeling dat hij ons dossier helemaal door had genomen (dit lijkt vanzelfsprekend, maar dit was toch fijn te horen omdat dit betekende dat hij zich toch wel verdiept had in zowel de zwangerschap van Elysa* als die van Elena*)

De gyn wist ons te vertellen dat er eigenlijk maar 1 resultaat gevonden was uit de autopsie van Elena*. Ze is gestorven door een acuut zuurstoftekort. Ze is dus vrij plots gestorven, dit heeft men kunnen zien aan haar longen (daar waren enkele beschadigingen die hierop wezen). Hoe het zuurstoftekort er is gekomen, dat blijft eigenlijk een vraagteken en dit komt neer op het feit dat we bij een soort van "pech" groep behoren. Jaarlijks sterven er een aantal baby’s in de baarmoeder waarvan de specifieke oorzaak niet gekend is. Waarom geen oorzaak? De placenta en de navelstreng waren intact : dwz dat er geen bloedklontervorming (wat eventueel ook had kunnen zorgen voor zuurstoftekort) te zien was. Het vermoeden is dat men voor deze onwetendheid zelf enkele verklaringen kan geven : tijdelijk de navelstreng rond de nek gedraaid gehad doordat de baby zich draait in de baarmoeder, dat de baby de navelstreng toegeknepen heeft met eigen handje,... MAAR dit zijn pure gissingen. Deze oorzaak kan men dus niet vinden en kan waarschijnlijk niet achterhaald worden, zelfs niet als de moeder 9 maanden in het ziekenhuisbed zou verblijven.

Zelf zijn we wel tevreden om te horen dat ons meisje "snel" gestorven is, zodat we niet meer hoeven te piekeren dat ze lang geleden heeft of pijn gehad heeft. Maar het feit dat er geen echte waarom wordt beantwoord, maakt het niet echt gemakkelijk om het verlies te aanvaarden.

Wat betekent dit nog?

Dit betekent ook dat de doodsoorzaak van Elena* een totaal ander feit is dan de doodsoorzaak van Elysa* (vroeggeboorte tgv Hellp). Bij Elysa* was de moederkoek al voor meer dan de helft beschadigd door kleine infarctjes. Dit mag niet op 26 weken, op 40 weken kan dit wel, maar niet op zo’n vroeg stadium. Volgens de gyn zijn we dus voor de tweede keer pechvogels. Hij zegt zelf dat dit een schrale troost is, maar hij is zelf positief over deze bevindingen. Het feit dat er uit de onderzoeken ook nog is gebleken dat er nog niet het minste spoor was van een (nakende) zwangerschapsvergiftiging, geeft aan dat de gekozen behandeling (de korte opvolging en de medicatie die ik reeds moest nemen van bij het begin van de zwangerschap) een efficiënte behandeling was. Dit wil ook zeggen dat we bij een eventueel volgende zwangerschap dezelfde methode/behandeling zullen krijgen (regelmatig een echo, starten met bloedverdunners op 7-8 weken van de zwangerschap).

Het feit dat ik voor de tweede keer een keizersnede heb gehad, ligt niet in de weg naar een volgende zwangerschap. Het is een zwakkere plek in mijn baarmoeder, die wel voor problemen kan zorgen indien de weeën spontaan op gang zouden komen. Maar dit wetende, zou hij dat ook strikter opvolgen. Het is voor mij ook uitgesloten, dat ik ooit een normale bevalling zal kunnen hebben, het zal altijd een keizersnede moeten zijn. We waren toch wel bang dat het voor ons al niet meer weggelegd zou zijn owv de tweede keizersnede, maar hij liet ons weten dat hij er al gehad had met 5-7 keizersnedes (zijn wel extreme voorbeelden, maar het kan dus wel!). Alléén, na elke keizersnede wordt het risico wat groter. Bij een eventuele volgende zwangerschap zal ik ook ingeleid worden op 38 weken om het risico uit de weg te gaan, dat de bevalling al spontaan in gang schiet. 

De gyneacoloog was zéér tevreden over de resultaten, vooral omdat het twee losstaande feiten waren. Indien er nu toch gebleken zou zijn dat de twee overlijdens met elkaar te maken hadden, dan was een derde zwangerschap al bijna uitgesloten. Waarom? We werden nu al zo strikt opgevolgd, met medicatie, regelmatig extra onderzoeken, en nog zou het dan door dezelfde oorzaak zijn, dan wist hij niet hoe hij een derde zwangerschap moest opvolgen... (We hopen dat jullie dit allemaal kunnen volgen, want geloof ons, het lijkt niet alleen voor jullie ingewikkeld, voor ons is het ook wel goed nadenken over wat en hoe het nu juist zit. )

De gyneacoloog zelf vond het heel jammer, wat er gebeurd was, maar liet ons ook duidelijk voelen dat we niks hadden kunnen doen om dit te voorkomen. Een zwangerschap is helemaal niet zo vanzelfsprekend als iedereen denkt. Vaak heeft men schrik tijdens de eerste 12 weken voor een miskraam. En ja, er is een groot percentage zwangerschappen wat dan mislopen. Maar, de doodsoorzaak van Elena* wordt aanschouwd in de medische wereld als een risico van de zwangerschap, net zoals men dus het risico heeft in die eerste 12 weken. Het scheelt zich wel in percentage, maar men kan het wel ermee vergelijken. (We kennen de percentages niet!)

Medisch gezien, mogen we na 3 maanden na de geboorte van Elena* opnieuw aan een zwangerschap beginnen. Dit is wel goed nieuws, maar, de angst is nu nog erg groot. We weten ook nog niet wanneer we er wel voor klaar zijn. Dat zal de tijd een beetje uitwijzen. Het verlangen is natuurlijk groot, om hier in huis eindelijk een klein ukje van ons twee te hebben, maar de toekomst zal het ons moeten uitwijzen.

Als afsluiter liet de gyneacoloog ons een beetje nadenken. Hij zei dat onze dobbelsteen al twee keer met de verkeerde kant omhoog was gevallen, maar dat er zes kanten aan waren en hij was ervan overtuigd dat onze dobbelsteen wel eens juist moest vallen!

Net zoals hem hopen we daar natuurlijk op. Maar dit vertrouwen in de toekomst heeft nu zo’n enorme deuk gekregen dat we daar eerst wat moeten aan werken om dit op te krikken. Het nieuws blijft toch een beetje dubbel, er zijn zeker goede kanten aan, maar het moeilijkste is te aanvaarden, dat er geen echte reden is waarom Elena* gestorven is. Maar ik denk dat we toch niet mogen klagen met de resultaten. We zullen ons moeten vasthouden aan alles wat er positief aan is.

 

 

We willen hier ook nog even van de gelegenheid gebruik maken om alle mensen die ons zo gesteund hebben (door een kaartje, een sms-je, een mailtje, een bezoekje,...) toch ook even te bedanken. We hebben nog steeds veel behoefte om erover te praten, om ons verdriet een plaats te geven, maar zonder de steun van jullie was dit nooit gelukt om al te komen tot waar we nu staan. We kunnen nu ook weer iets rustiger zijn, nu we een heel aantal vragen beantwoord kregen. (En geloof me, het waren er echt wel veel!) Ongetwijfeld gaan er in de toekomst nog vragen komen en hopelijk kunnen we ook daar een antwoord op krijgen.

Maar, we hebben van mensen, die we mss niet zo goed kennen of al lang niet meer gezien hebben, heel vertederende reacties gekregen. En ook van jullie, die we wel vaak zien en die we wel goed kennen, bedankt voor jullie arm rond onze schouders, bedankt dat we op jullie kunnen rekenen! We begrijpen, dat het ook voor jullie soms een raadsel moet geweest zijn om naar ons toe te stappen en iets te zeggen. Want wat moet je in hemelsnaam zeggen. Ook wij weten/wisten niet altijd wat te zeggen.

Onze familie, we weten en beseffen dat dit verlies, de tweede keer jullie kleindochter, nichtje niet mogen zien opgroeien moeilijk is voor jullie. Soms is het voor ons moeilijk om ons verdriet met jullie te "delen" omdat we beseffen dat jullie ook zoveel verdriet hebben. Maar het hoeft niet altijd "verdriet delen" te zijn. Jullie hebben allemaal, stuk voor stuk, laten weten dat we altijd bij jullie terechtkunnen, dat jullie deur altijd openstaat, ongeacht welk uur of moment. Dat, dat alleen is voor ons het mooiste wat er is. Weten dat jullie er zijn voor ons. We weten ook dat jullie alles gedaan zouden hebben om dit te voorkomen, maar dit had niemand in handen. Jullie onmacht, ook naar ons verdriet toe is moeilijk, we weten dat jullie inzitten met ons verdriet. Maar we willen jullie ook laten weten dat Davy en ik , misschien nu nog meer dan ooit , naar elkaar toe gegroeid zijn, dat we elkaars verdriet kunnen erkennen en toelaten, dat we begrip kunnen opbrengen voor elkaars moeilijke momenten en dat we vooral elkaar de nodige tijd kunnen gunnen. Misschien is het dan voor jullie een zorg minder te weten dat we veel steun vinden bij elkaar. Maar het is ook dankzij jullie, omdat we ook buiten elkaar bij jullie terechtkunnen, dat we dit voor elkaar kunnen opbrengen. Ons rouwproces is nog lang niet ten einde, soms vragen we ons ook wel af of er een einde aan gaat komen, want wat de toekomst ook zal brengen voor ons, deze twee meisjes kunnen we nooit vervangen en zullen we altijd missen. Zij zijn een stuk van ons en van ons leven geworden. Wat we hiermee willen zeggen is dat hoeveel tranen er nog zullen vloeien, hoeveel moeilijke dagen er nog gaan komen, we zullen er bovenop geraken. We geven het niet op en zullen er alles aan doen om ons hoofd boven water te houden! En ondertussen, nog een hele welgemeende dankuwel voor jullie, mama’s en papa’s, zussen en schoonbroers, broer en nichtje en neefje, en alle mensen die er nog zijn en geweest zijn voor ons!! BEDANKT!

 

03-05-2007

 

Lieve Elena*,

 

Ook voor jou op je eerste verjaardag geen ballonnen, slingers of taart. Geen woordjes of  lachjes van jouw gezichtje. Enkel veel bloemen op je grafje, pijnlijke herinneringen aan 1 jaar geleden. De pijnlijke en onbeantwoorde vraag “waarom” steekt weer heel erg de kop op! Waarom een tweede keer? Waarom ook jij lieve kleine meid? Je leek zo sterk op je zusje. Maar jij deed je oogjes niet open, aan jou geen verzorgingen toe te dienen, jij was er al niet meer.

Een kleine pop die zalig lag te slapen. Maar wat wouden we je graag wakker maken, ervoor zorgen dat je weende, ervoor zorgen dat we je eten konden geven, je wassen,...

Maar het heeft niet mogen zijn...

Lieve Elena*, samen met je zusje vier je vandaag je eerste verjaardag! Hoog in de lucht, een zonnige dag,...

                                                             Een kusje in de wind,

                                                                                Mama, papa, Elysa* en je brusje!

 

03-05-2008

Lieve schat,

 

Alweer een jaartje verder, alweer ...

Vandaag vierden we de vrijgezellenavond van je meetje, tante Sarah en nonke Jan. We hadden een drukke dag, een druk programma. Maar toch was jij er ook. We hebben teruggedacht aan jou, aan je fijne gezichtje, je gesloten oogjes en ook weer het immense verdriet dat er is om je gemis. Vorig jaar was Siebe nog niet geboren, dit jaar vervult hij ons leven met zo veel energie, spontaniteit. Het zou zo veel goed moeten maken, maar toch, hem zien maakt dat we jou en je zusje nog eens zo veel missen. Het doet ons beseffen wat we missen. Laatst  lag Siebe in de auto te slapen, in zijn autostoel. Hij leek zo intens op jou. Wat groter en ronder, maar dezelfde gelaatsuitdrukking. Wat moesten je mama en papa toen met weemoed terugdenken aan de dagen dat  we jou nog bij ons hadden, die weinige herrinneringen zijn toch zo belangrijk voor ons en betekenen zo immens veel, dat is niet te beschrijven.

Lieve schat, 2 jaar! Hopelijk heb je je ballonnetjes van Rune, Lene en Miel ontvangen.

                                                                                 Dikke kussen,

                                                                                      Mama, Papa, Elysa* en SIebe

Startpagina

 

Wie zijn wij?

 

Engeltje Elysa*

 

Engeltje Elena*

 

Bengel Siebe

 

4de kindje onderweg!

 

Ons (toekomstig) huis

 

Familie en Vrienden

 

Ons verlanglijstje

 

Vandaag...

 

Fotopagina

 

Links

 

Contact